متن بالا به موضوع ظهور اسماء الهی و رابطه‌ی آن با موجودات می‌پردازد. در این شعر، دو جهت برای طلب (خواستن) بیان شده است: یکی وجوبیت (ضرورت) و دیگری امکانیت (امکان). اسماء ربوبی برای ظهور خود طلب دارند و اعیان (موجودات) نیز به دنبال ظهور خود با اسماء مکرم هستند. ظهور اسماء در موجودات اتفاق می‌افتد و این دو حضرت (اسماء و اعیان) به سوالات یکدیگر پاسخ می‌دهند. در پایان اشاره شده که این دو حضرت در تعین اول (نخستین تجلی) با هم هستند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به دانش و تجربه‌ی کافی در این زمینه‌ها دارد. بنابراین، برای مخاطبان بزرگسال مناسب‌تر است.
بخش ۷۰ - جهتاالطلب
وجوبیت پس امکانیت است آن ۱
که اسماء ربوبی بر مناسب
ظهور خویش را باشند طالب ۲
ظهور خود طلب دارند بالتام
با عیانی که باشد ثابتش نام ۳
هم اعیان را طلب باشد مسلم
ظهور خود با سماء مکرم ۴
ظهورش در شئوم اوست بالعین
دو حضرت را اجابت بر سوالین ۵
مگر اول تعین کان بعین است
تو را فرموده صوفی حضرتین است ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
