خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

شاعر در این شعر از کسانی که سخنانش را تحریف یا نفی می‌کنند انتقاد می‌کند و آن‌ها را به ابله‌ای تشبیه می‌کند که حتی با وجود زیبایی‌های جهان، قادر به درک آن نیستند. او همچنین از حسودان و سخن‌چینان ابراز تاسف می‌کند و آرزو می‌کند که خداوند به آن‌ها توفیق دهد تا به خردمندان بپیوندند.

این شعر دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آن‌ها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و اشارات تاریخی/ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

شماره ۷ - کسی که کرد نفی تفسیر من

کسی که کرد نفی تفسیر من
که این زوست باشد از پیش ازین ۱

بخندد ابلیس بر آن بینوا
که این بود ز احمقان اولین ۲

دو صد هزار نظم و نثر صفی
جهان نموده چون بهشت برین ۳

تو اغشمی که نشنوی بوی گل
چه حاصلت ز سنبل و یاسمین ۴

چه حاصل آنکه آفتاب منیر
بتابد آن بهر خفاش و عمین ۵

صفی نرنجد از کلام حسود
که گفته حرفی از ره حقد و کین ۶

ولیک باشدم از اینرو دریغ
که حق نموده لعن بر مفترین ۷

بر او دهد خدای توفیق آن
که تا شود به بخردی همنشین ۸
وزن: مفاعلن مفاعلن فاعلن قالب: غزل/قصیده/قطعه تعداد ابیات: ۸ ۱۹۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶ - دل رفت و راه از دستم زان نرگس مستانه
گوهر بعدی:شماره ۸ - تا کی سخن ز حاضر و غائب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.