خلاصه و ردهبندی سنی
12+
شاعر در این ابیات به رابطه بنده و خالق اشاره میکند و بیان میدارد که انسان به عنوان بنده، تنها شایسته دریافت عطا و لطف از خداست. همچنین، او اشاره میکند که گناه تنها چیزی است که از خاک (انسان) سر میزند و از خدا میخواهد که هرچه را شایستهاش است، انجام دهد.
مفاهیم عرفانی و دینی موجود در این متن ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد، اما نوجوانان و بزرگسالان میتوانند با مضامین آن ارتباط برقرار کنند.
شماره ۱۰۸ - ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو
ای آنکه تو خالقی و ما بنده تو
بر بنده عطا بود برازنده تو ۱
از خاک بجز گناه زیبنده نبود
با خاک کن آنچه هست زیبنده تو ۲
بر بنده عطا بود برازنده تو ۱
از خاک بجز گناه زیبنده نبود
با خاک کن آنچه هست زیبنده تو ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۷ - یارب تو مرا بیار من مقرون کن
گوهر بعدی:شماره ۱۰۹ - با نیک و بد زمانه نزدیک مشو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.