شماره ۱۳ - یار آمد و از جان و جهان بیخبرم کرد

یار آمد و از جان و جهان بیخبرم کرد
برطلعت خود غیرت اهل نظرم کرد ۱

زان طره که از دوش فرور ریخته تا ساق
هم زانوی غم در دل کوه و کمرم کرد ۲

حاضر بکفم بهر نثارش دل و جان بود
بس خنده بزیر لب از این ما حضرم کرد ۳

سیلاب سر شکم بخرابی نبرد دست
زان چشم بلاخیز که زیر و زبرم کرد ۴

دیوانه صفت در خم آنزلف چو زنجیر
پیچیدم و از کون و مکان در بدرم کرد ۵

باکس نتوان گفت مگر دیده کند فاش
کاری که بدل غمزه بیداد گرم کرد ۶

آمد به عیادت سر بیمار خود او لیک
بر وعده دیدار دگر جان بسرم کرد ۷

از رهن می این بار صفی خرقه چو بگرفت
اتش زد و صوفی صفتی را سپرم کرد ۸

کس خرقه بمی رهن نمی‌کرد از این پیش
در میکده زین کار مغی معتبرم کرد ۹