شماره ۲ - شستند به می خرقه ی آلوده ی ما را

شستند به می خرقه ی آلوده ی ما را
کردند منزه ز دغل دوده ی ما را ۱

بشکست و فرو کوفت چو در هاون تسلیم
بر باد فنا داد فلک سوده ی ما را ۲

بود از کرم پیر خرابات اگر داد
صد‌ گونه عطا خدمت بیهوده ی ما را ۳

ای شیخ مبر وقت خود از وعده ی معدوم
در میکده بین نعمت موجوده ی ما را ۴

رفتیم تهی دست به میخانه که کردند
پیموده‌تر این ساغر بیموده ی ما را ۵

افزود به ما پیر مغان زاهد اگر کاست
هرگز نتوان کاستن افزوده ی ما را ۶

می‌گفت صفی بر در میخانه که از عشق
معمار ازل ریخته شالوده ی ما را ۷