خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از درد عشق و رنج دل‌شکستگی می‌گوید و از معشوقی که باعث آزار او شده است شکایت می‌کند. او از زلف سیاه معشوق به عنوان بلای دل خود یاد می‌کند و اشاره می‌کند که حتی خون دلش نیز برای کسی ارزشی ندارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و دل‌شکستگی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و ادبیات کلاسیک فارسی برای درک بهتر، به سطح بلوغ فکری بالاتری نیاز دارد.
شماره ۲۶۷ - ای زلف سیه کرده بلای دل من
ای زلف سیه کرده بلای دل من
وی خون جگر داده غذای دل من ۱
خود خون فسرده دلم پاک بریز
کس نطلبد از تو خونبهای دلم من ۲
وی خون جگر داده غذای دل من ۱
خود خون فسرده دلم پاک بریز
کس نطلبد از تو خونبهای دلم من ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۶ - آن نیستی اینکه نام داری انسان
گوهر بعدی:شماره ۲۶۸ - ای کهتر فضل تو هزار افلاطون
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
