خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از درد عشق و ناتوانی در پنهان کردن آن می‌گوید. او از باده‌ای می‌نوشد که باعث جوشش خون در رگ‌هایش می‌شود و تلاش می‌کند عشقش را پنهان کند، اما مانند آتشی بر گیاه خشک، پنهان کردن آن غیرممکن است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و استعاره‌های پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف باده و احساسات شدید ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۱۴۹ - زین باده که دل زجام غیرت نوشید
زین باده که دل زجام غیرت نوشید
خون درتن من چو باده در خم جوشید ۱
گفتم که به صبر از تو نهان دارم لیک
آتش به گیاه خشک نتوان پوشید ۲
خون درتن من چو باده در خم جوشید ۱
گفتم که به صبر از تو نهان دارم لیک
آتش به گیاه خشک نتوان پوشید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۸ - زان پیش که جان ز نور بی مایه شود
گوهر بعدی:شماره ۱۵۰ - زین شعله که دل چو جانش در بر گیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
