خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از دشت وجود خود سخن می‌گوید که آسمان در آن بذر غم می‌پاشد و هر ابری که از دریای دلش برمی‌خیزد، بلا و رنج به بار می‌آورد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، موضوع غم و بلا نیاز به درک عاطفی بالاتری دارد که معمولاً در نوجوانی و بزرگسالی توسعه می‌یابد.
شماره ۱۴۳ - در دشت وجودم که فلک می پوید
در دشت وجودم که فلک می پوید
تا بذر غم از برای ذرعش جوید ۱
هر ابر نفس که خیزد از بحر دلم
مسمار بلا روید و ناوک روید ۲
تا بذر غم از برای ذرعش جوید ۱
هر ابر نفس که خیزد از بحر دلم
مسمار بلا روید و ناوک روید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۲ - در گلشن ما سمن مغیلان آید
گوهر بعدی:شماره ۱۴۴ - در باغ ز عشق تو چمن می سوزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
