خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از وضعیت خود سخن می‌گوید؛ چمن صبحگاهی‌اش پر از خار و خس است، اما در عین حال در هر شاخه، میوه‌ای رسیده دارد. پروانه‌ی وجودش در حسرت پرواز است و اگر امیدی باشد، از چراغ هیچ‌کس نیست. این متن بیانگر احساسات противореخون و امیدواری در عین ناامیدی است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین، لحن غمگین و پیچیدگی معنایی آن مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۶۰ - چمن پیرای صبحم کیمیای خار و خس دارم
چمن پیرای صبحم کیمیای خار و خس دارم
به هر شاخ ترنجی آفتابی پیش‌رس دارم ۱
پر پروانه‌ام در حسرت پرواز گم بادا
اگر امید دودی از چراغ هیچ کس دارم ۲
به هر شاخ ترنجی آفتابی پیش‌رس دارم ۱
پر پروانه‌ام در حسرت پرواز گم بادا
اگر امید دودی از چراغ هیچ کس دارم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹ - با یار به سیر هند آماده شدم
گوهر بعدی:شماره ۶۱ - نوبهارا به شمیم گل عیشم مفریب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
