خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از غم و تنهایی خود می‌گوید و از آن به عنوان مسافری همیشگی و نهالی تازه در چمنزار زندگی یاد می‌کند. او توصیه می‌کند که اگر کسی از حالش پرسید، بگویند که در میان مردم از تنهایی می‌میرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است برای آن‌ها سنگین باشد.
شماره ۱۶۵ - ای غم که مسافر جهان پیمایی
ای غم که مسافر جهان پیمایی
ای تازه نهال چمن رعنایی ۱
گر حال فصیحی از تو پرسند بگوی
در صحبت خلق مرد از تنهایی ۲
ای تازه نهال چمن رعنایی ۱
گر حال فصیحی از تو پرسند بگوی
در صحبت خلق مرد از تنهایی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۴ - گر خار و خسی تو آتش تن می‌جوی
گوهر بعدی:شماره ۱۶۶ - ای آنکه به هرزه راه شک می‌پویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
