خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از احساس ناتوانی و ضعف خود سخن می‌گوید. او خود را به ابری تشبیه می‌کند که پایبند دامان است و حتی اگر برق شود، متهم به دروغگویی می‌شود. همچنین، خود را به اشکی تشبیه می‌کند که فاصله‌ی زیادی تا مژگان دارد و حرکتش کند است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۳۲ - بر من که چو ابر پایم از دامانست
بر من که چو ابر پایم از دامانست
گر برق شوم گرم روی بهتانست ۱
کاهل قدمم چنان که گر اشک شوم
صد مرحله‌ام ز دیده تا مژگانست ۲
گر برق شوم گرم روی بهتانست ۱
کاهل قدمم چنان که گر اشک شوم
صد مرحله‌ام ز دیده تا مژگانست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱ - این روح که شمع مجلس افروز منست
گوهر بعدی:شماره ۳۳ - بی روی تو بر دیده نظر بهتانست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
