خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر روحیهٔ سرکش و آزادهٔ شاعر است که خود را با عناصری مانند شعله، زهر قاتل و ناله‌های کاروان شوق مقایسه می‌کند. شاعر تأکید دارد که او مانند خار و خس یا آب و خاک نیست، بلکه زنده‌ای است که با سوز درونش می‌زید و در بند قفس زندگی اسیر نشده است. او خود را از جنس افراد بیهوده‌گو نمی‌داند و هویت مستقل و تأثیرگذارش را به نمایش می‌گذارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'زهر قاتل' و 'سوز درون' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مقاومت و آزادی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۰ - کو عشق خانه‌سوز که ما بلهوس نه‌ایم
کو عشق خانه‌سوز که ما بلهوس نه‌ایم
ما شعله‌ایم و هم نسب خار و خس نه‌ایم ۱
ما زنده‌ایم زنده به سوز درون خویش
چون آب و خاک زنده به جان نفس نه‌ایم ۲
در بند و دام تا نفسی هست می‌طپیم
ما مرد زندگانی کنج قفس نه‌ایم ۳
در کاروان شوق حدی ناله‌های ماست
بیهوده گوی و هرزه‌درا چون جرس نه‌ایم ۴
ما زهر قاتلیم فصیحی نه شهد ناب
مرد طپانچه خوردن بال مگس نه‌ایم ۵
ما شعله‌ایم و هم نسب خار و خس نه‌ایم ۱
ما زنده‌ایم زنده به سوز درون خویش
چون آب و خاک زنده به جان نفس نه‌ایم ۲
در بند و دام تا نفسی هست می‌طپیم
ما مرد زندگانی کنج قفس نه‌ایم ۳
در کاروان شوق حدی ناله‌های ماست
بیهوده گوی و هرزه‌درا چون جرس نه‌ایم ۴
ما زهر قاتلیم فصیحی نه شهد ناب
مرد طپانچه خوردن بال مگس نه‌ایم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۹ - عمریست تا به درد محبت فسانه‌ایم
گوهر بعدی:شماره ۱۸۱ - روزگاری شد که ما زین بخت وارون می‌تپیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
