شاعر در این شعر از دردها و رنج‌های عاطفی خود می‌گوید. او خود را نسیمی می‌داند که با خس و خار همراه نیست، اما به گل‌ها نیز کاری ندارد. درد او چنان است که کسی حاضر به خرید آن نیست. با وجود داشتن نخل اندوه و گل‌های فراوان، هیچ گلی شاداب‌تر از چشمان اشکبارش نیست. شاعر از بی‌توجهی دیگران به دل بیمارش شکایت دارد و اشاره می‌کند که داغ لاله‌های نگهش او را فریفته است. او همچنین از عشق و آتش‌کده‌اش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ شعله‌ای شوخ‌تر از آه شرربارش نیست.
محتوا شامل مضامین عاطفی عمیق، درد و رنج عشق، و مفاهیم عرفانی است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'آه شرربار' و 'دل بیمار' نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۵۲ - آن نسیمم که سر و برگ خس و خارم نیست
خانه‌زاد چمنم لیک به گل کارم نیست ۱
جنس دردم که درین رسته به جانم بخرند
چه کنم طالع نازی ز خریدارم نیست ۲
نخل اندوهم و صد گونه گلم هست ولیک
گل شاداب‌تر از دیده ی خون بارم نیست ۳
شربت وصل کند درد من افزون چه کنم
هیچ کس را خبری از دل بیمارم نیست ۴
داغ لاله نگهم را به تماشا بفریفت
ورنه صلحی به هوای گل و گلزارم نیست ۵
بس که نظاره پرستم نگه هر دو جهان
خرج یک روزه ی این چشم تلف کارم نیست ۶
سیر آتشکده عشق فصیحی کردم
شعله‌ای شوخ‌تر از آه شرربارم نیست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
