خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ بیانگر ناامیدی و انتقاد از بی‌عدالتی و ناپایداری دنیاست. شاعر از گستاخی و بی‌ادبی دیگران شکایت دارد و به ناپایداری اقبال و بخت اشاره می‌کند. او همچنین به نقش تقدیر در زندگی انسان و ناتوانی در کنترل آن می‌پردازد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، لحن انتقادی و ناامیدانه متن برای سنین پایین مناسب نیست.
شماره ۴۷ - گستاخی نظاره ما جرم جنونست
گستاخی نظاره ما جرم جنونست
ورنه دل ازین بی‌ادبی غرقه به خونست ۱
چون ابر بر افتاده مگریید درین باغ
چون برق مخندید که خنده نه شگونست ۲
صد بادیه [را] توشه یک گام فزون نیست
اما چه کنم توسن اقبال حرونست ۳
بدروزی ما خود گنه ماست ولیکن
سررشته کار از کف تدبیر برونست ۴
سرمایه کام دو جهان بخت بلندست
صد شکر فصیحی که ترا بخت زبونست ۵
ورنه دل ازین بی‌ادبی غرقه به خونست ۱
چون ابر بر افتاده مگریید درین باغ
چون برق مخندید که خنده نه شگونست ۲
صد بادیه [را] توشه یک گام فزون نیست
اما چه کنم توسن اقبال حرونست ۳
بدروزی ما خود گنه ماست ولیکن
سررشته کار از کف تدبیر برونست ۴
سرمایه کام دو جهان بخت بلندست
صد شکر فصیحی که ترا بخت زبونست ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۶ - من آن صیدم که صیادم جنونست
گوهر بعدی:شماره ۴۸ - نهفته در دم شمشیر نوبهاری هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
