شماره ۷۴۴ - رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی

رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی
زلفش چو مشک ناب است، او را نمی شناسی ۱

گفتی که نوگلت را در باغ حسن دیدم
آن غنچه در نقاب است، او را نمی شناسی ۲

چون با رخ درخشان، از خانه شب برآید
یک شهر ماهتاب است، او را نمی شناسی ۳

گر ساغر دو چشمش، آید به گردش ناز
صد بزم را شراب است، او را نمی شناسی ۴

طغرا مگو که آن گل، بی ساز می خورد می
آه منش رباب است، او را نمی شناسی ۵