این شعر از مولانا بیانگر مفاهیمی مانند عشق، رنج و زیبایی است. در بیت اول، شاعر به تجربه‌ی رنج و سوختن در آتش بی‌طالعی اشاره می‌کند. در بیت دوم، از جذابیت و عطر دل‌انگیز سخن می‌گوید که باعث مستی بلبلان می‌شود. در بیت سوم، شاعر با اشاره به خنده‌های گل و گفتار بلبل، از غنچه می‌خواهد که لب بگشاید و دیگر بی‌دهن نباشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند «آتش بی‌طالعی» یا «مستی عندلیبان» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
شماره ۷۰۵ - نخواهی داشت رنگ از سوختن هم، ای خس گلشن
اگر در آتش بی طالعیها همچو من باشی ۱
ز بوی دلکشت مستی فزاید عندلیبان را
به گل حاجت ندارد باغبان، تا در چمن باشی ۲
گل از شوخی هزاران خنده بر گفتار بلبل زد
لبی بگشا تو هم ای غنچه، تا کی بی دهن باشی ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
