خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از عشق و رنجش ناشی از جدایی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند لاله، پروانه و باغ، احساسات خود را بیان میکند. لاله به عنوان نماد عشق و رنجش، و پروانه به عنوان عاشق فداکار توصیف شدهاند. شعر حاکی از حیرت شاعر از سوختن عشق و نبودن پاسخ از معشوق است.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۶۶۳ - دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله
دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله
بهر چه تر نباشد، دایم دماغ لاله؟ ۱
از بس که بی تو گشتند، خوبان باغ درهم
آیینه رخ گل، گردید داغ لاله ۲
در حیرتم که چون سوخت، آن روی شعله ناکم
پروانه سوز خود نیست، هرگز چراغ لاله ۳
بهر چه تر نباشد، دایم دماغ لاله؟ ۱
از بس که بی تو گشتند، خوبان باغ درهم
آیینه رخ گل، گردید داغ لاله ۲
در حیرتم که چون سوخت، آن روی شعله ناکم
پروانه سوز خود نیست، هرگز چراغ لاله ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶۲ - نیم در کسوت فقر از فلک ممنون احسانی
گوهر بعدی:شماره ۶۶۴ - ساقیا لب تشنه ام، آبی چو لعل تر بده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.