این متن درباره عشق و ارادت به معشوق است. شاعر از رهروی در راه عشق و انتظار دیدار یار سخن میگوید و تأکید میکند که نگاهش تنها به سوی معشوق است و دلش در انتظار اوست.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل آن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
رباعی ۳۷ - خوش آن که ره عشق بتی پیماید
برخاک رهش روی ارادت ساید ۱
یک سو نظرش که غیر پیدا نشود
دل در طرفی که یار کی میآید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.