خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از دوری از بهار و وصلت یار شکایت می‌کند و احساس ناامیدی و تنهایی خود را بیان می‌دارد. او از سخت‌گیری زمین و دوری آسمان گله می‌کند و به فاصله‌ی خود از روزهای وصل و فصل گل اشاره می‌نماید.
متن دارای مضامین عاشقانه و حزن‌آلود است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین نامفهوم باشد.
شماره ۴۲۲ - ز گل بی بهره ام وز آشیان دور
ز گل بی بهره ام وز آشیان دور
چه سازد کس، زمین سخت، آسمان دور ۱
کجا ما و کجا ایام وصلش
بود از موسم گل، زعفران دور ۲
چه سازد کس، زمین سخت، آسمان دور ۱
کجا ما و کجا ایام وصلش
بود از موسم گل، زعفران دور ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۲۱ - چون کند چشم ترم گلریزی باران اشک
گوهر بعدی:شماره ۴۲۳ - پیغمبر حسنت ورق معجزه گرداند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
