این متن به ستایش و بزرگداشت یک شخصیت قدرتمند و بلندمرتبه میپردازد. شاعر جهان را عرصهی قدرت و جاه این شخصیت میداند و حتی چرخش آسمان را نیز وابسته به ستون خیمهی جاه او میشمارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق و استعاری است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر جذابیت کمتری داشته باشد.
رباعی ۱۷ - شاها در جهان عرصهٔ در گاه تو باد
آفاق پراز خیمه و خرگاه تو باد ۱
این خیمهٔ بی ستون که چرخش خوانند
قایم به ستون خیمهٔ جاه تو باد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.