این متن شعری است که از شوخی و خنده به عنوان نشانهای از خوشبختی و فرخندگی یاد میکند و نبود آن را باعث بدحالی میداند. همچنین، از شمعی سخن میگوید که ناپدید شده و باعث شده چشم از نور خالی شود.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۱ - شوخی که خطش آیهٔ فرخ فالی است
نادیدن آن موجب سد بد حالی است ۱
تا شمع رخش نهان شد از پیش نظر
شد دیده تهی ز نور و جایش خالی است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.