خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از عشق و وصال سخن میگوید و بیان میکند که صدای او در طبیعت (گل و غنچه) نمایان است. او از این میپرسد که چگونه میتواند به وصال برسد، در حالی که معشوق او را نمیشناسد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۲۰ - فروغ گوش گل از آتشین نوای من است
فروغ گوش گل از آتشین نوای من است
دماغ غنچه تر از نشاه صدای من است ۱
که را وسیله گلچینی وصال کنم؟
کسی که محرم او نیست آشنای من است ۲
دماغ غنچه تر از نشاه صدای من است ۱
که را وسیله گلچینی وصال کنم؟
کسی که محرم او نیست آشنای من است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - از مقام ریشه و پیوند می باید گریخت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - مستم گرفت شحنه، مخور غم که چون گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.