خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از مجموعه‌ای از احساسات عمیق و دردهای درونی سخن می‌گوید که در سرشت انسان ریشه دارد. شاعر از رنج‌ها و داغ‌های زندگی می‌گوید که مانند لاله در وجودش سوخته است. او به گرمی احساسات و عشق اشاره می‌کند و حتی دوزخ را اگر سرد نباشد، بهشت خود می‌داند. همچنین، شاعر به ریاکاری و تظاهر در جامعه اشاره دارد و تسبیح سبز را نمادی از کشت‌های دروغین می‌داند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از اشارات اجتماعی و انتقادی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده یا سنگین باشد.
شماره ۱۹۴ - مجموعه تپش، دل محنت سرشت ماست
مجموعه تپش، دل محنت سرشت ماست
دیباچه کتاب الم سرنوشت ماست ۱
آتش چگونه از سر ما واشود به آب
چون لاله، داغ سوختگی در سرشت ماست ۲
ما دلخوشیم از آنکه به ما گرم برخورد
دوزخ اگر فسرده نگردد، بهشت ماست ۳
ما تخمکار دشت ریاییم همچو زهد
تسبیح سبز، دانه چندی ز کشت ماست ۴
دیباچه کتاب الم سرنوشت ماست ۱
آتش چگونه از سر ما واشود به آب
چون لاله، داغ سوختگی در سرشت ماست ۲
ما دلخوشیم از آنکه به ما گرم برخورد
دوزخ اگر فسرده نگردد، بهشت ماست ۳
ما تخمکار دشت ریاییم همچو زهد
تسبیح سبز، دانه چندی ز کشت ماست ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۳ - بی فرات کرشمه ات در باغ
گوهر بعدی:شماره ۱۹۵ - اگر شراب کمی کرد، غم مخور ساقی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
