شماره ۱۲۵ - بر یاد رخش چون رود از دیده من آب

بر یاد رخش چون رود از دیده من آب
صد باغ توان داد به یک چشم زدن آب ۱

آب از مژه رو کرد به من، آه چه سازم
گر وانشود همچو حباب از سر من آب ۲

با آن رخ شاداب به گلشن چو درآیی
از سایه روی تو خورد سرو و سمن آب ۳

زاهد نشود قابل پابوس خم می
چون شیشه، گر از باده کشد دست و دهن آب ۴

گر شهرت تردامنی گل شنود خاک
هرگز نگذارد که درآید به چمن آب ۵

سرچشمه این بادیه را خضر بلد نیست
برداشتمی کاش چو گوهر ز وطن آب ۶

تر شد ره گوشم ز غزلخوانی طغرا
هرگز نشنیدم که برآید ز سخن آب ۷