خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از وضعیت ناپایدار و فانی انسان سخن می‌گوید و با اشاره به تولد بر خاک (نماد فنا) و مقایسه با کف (ناپایداری)، این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه می‌توان از بقا سخن گفت، در حالی که حتی شراب (نماد لذت‌های زودگذر) نیز پایدار نیست.
متن حاوی مفاهیم انتزاعی فلسفی و عرفانی درباره ناپایداری زندگی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به شراب (هرچند به‌صورت نمادین) مناسب گروه‌های سنی پایین نیست.
شماره ۱۱۴ - ما که بر خشت سر خم چون کف می زاده ایم
ما که بر خشت سر خم چون کف می زاده ایم
چون توانیم از بقا دم زد، نباشد تا شراب؟ ۱
چون توانیم از بقا دم زد، نباشد تا شراب؟ ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۳ - تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب
گوهر بعدی:شماره ۱۱۵ - رنگ بیدار شدن، گل نکند از بختم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
