شماره ۲۹۹ - ای قاصد فرخنده، ز اغیار نهانی

ای قاصد فرخنده، ز اغیار نهانی
خود را چه شود گر بر دلدار رسانی ۱

من خود ز جنون هیچ ندانم که چه گویم
نظاره کن این حال و بگو آنچه دانی ۲

هرچند که شوق از حد تقریر برون است
زنهار که تقصیر مکن آنچه توانی ۳

گویی که فلان غمزده می‌گفت که بی‌تو
جان دادم و دارم ز تو صد دل نگرانی ۴

صد نامه، گرفتم که نیرزد به جوابی
کم زانکه شوی رنجه به یک عذر زبانی؟ ۵

ای شاخ گل تازه، ز دلبستگی من
نورسته نهال تو بسی داشت گرانی ۶

نابودن میلی سبب خرمی توست
من بی‌تو اگر دیر نمانم، تو بمانی ۷