شماره ۲۶۳ - می‌نمایم خویش را وارسته از سودای او

می‌نمایم خویش را وارسته از سودای او
تا فریب عشق من، کم سازد استغنای او ۱

همچو صیدی کان به خاک افتاده صیدافکنی‌ست
عقل را دارد زبون عشق،‌ استیلای او ۲

خجلت یار و غم رسوایی از یادم نبرد
شادی نظّاره بی‌طاقتی فرمای او ۳

صد شکایت در دل و ندهد مجال یک سخن
بی‌قراریهای وصل اضطراب‌افزای او ۴

سوی من میلی ندارد یار و ترسم بگسلد
عاقبت زنجیر شوق از زور استغنای او ۵

میلی محروم، کردی صحبت او آرزو
تو کجا و اختلاط آرزوفرسای او ۶