شماره ۲۳۱ - چند از کوی تو چون باد نیاسوده روم

چند از کوی تو چون باد نیاسوده روم
شادمان آیم و با گرد غم‌آلوده روم ۱

مهچو گل وقت هلاکم بگشا لب، مپسند
کز جهان یک سخن از لعل تو نشنوده روم ۲

او برون ناید و سوی درش از غایت شوق
می‌روم، گرچه یقین است که بیهوده روم ۳

تا کس از زردی رخسار، مرا نشناسد
سوی او چهره به خون جگرآلوده روم ۴

شادمانم که مرا شوق به سویش آرد
میلی از کویش اگر با تن فرسوده روم ۵