خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن از خداوند درخواست می‌کند که به مرکبش (اسبش) توجه کند و او را نوازش دهد. شاعر اشاره می‌کند که مرکبش از حسرت علف، به آسمان نگاه می‌کند و دندان می‌ساید. او همچنین اشاره می‌کند که مرکبش نسبتی با اسب خداوند دارد و شاید خداوند او را نوازش کند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شمارهٔ ۲۱ - استر بی‌علف
ای خداوند که چون مرکب آهو تک تو
ناورد کره گر آهو همه مرکب زاید ۱
مرکبی دارم و از حسرت یک مشت علف
بر علفزار فلک بیند و دندان خاید ۲
نسبتی هست چو با اسب تو او را در اصل
گر ز پس مانده خویشش بنوازد شاید ۳
ناورد کره گر آهو همه مرکب زاید ۱
مرکبی دارم و از حسرت یک مشت علف
بر علفزار فلک بیند و دندان خاید ۲
نسبتی هست چو با اسب تو او را در اصل
گر ز پس مانده خویشش بنوازد شاید ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۰ - نشان بخردی
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۲ - در خیمهٔ سوداگردان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
