شماره ۱۰۰ - شب شوق بزم او رگ جانم گرفته بود

شب شوق بزم او رگ جانم گرفته بود
با آنکه دست رشک،‌ عنانم گرفته بود ۱

آزار بین که صد گله کردم به پیش یار
با آنکه ز اضطراب، زبانم گرفته بود ۲

از بزم وصل، راه برون شد نیافتم
از بس که آرزو به میانم گرفته بود ۳

می‌خواستم که جان برم از صیدگاه عشق
صیّاد هجر، راه امانم گرفته بود ۴

میلی ز جان سپردنم آگه نشد کسی
از بس که ضعف راه فغانم گرفته بود ۵