شماره ۳ - شب که به بزم خویشتن، دید من خراب را

شب که به بزم خویشتن، دید من خراب را
رفت برون ز مجلس و ساخت بهانه خواب را ۱

بعد هزار ناخوشی، وقت نظاره چون شود
بخت بد من آورد، پیش نظر حجاب را ۲

لب ز جواب پرسشم بستی و من ز بیخودی
می کنم از تو هر زمان، پرسش این جواب را ۳

دل به امید خنده ات، گر بنهد زیان کند
هر که شناخت خوی آن غمزه پر عتاب را ۴

مانع بی قراریم، گر نشدی وصال تو
قدر نمی شناختم، لذت اضطراب را ۵

میلی ازین فزون مخور می که مباد ناگهان
رهزن یاد او کنی، بیخودی شراب را ۶