خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن یک شعر فارسی است که در آن شاعر به ستایش و درخواست از یک شخصیت برجسته (احتمالاً امام یا پادشاه) می‌پردازد. شاعر از این شخصیت با عناوینی مانند 'خسرو طوس' و 'امام مسموم' یاد می‌کند و از او درخواست می‌کند که نیازهایش را برطرف کند و او را محروم نسازد.
این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص و کهن ممکن است نیاز به دانش پیشینه‌ای از ادبیات فارسی داشته باشد.
شماره ۲۷ - ای خسرو طوس ای‌امام مسموم
ای خسرو طوس ای‌امام مسموم
ای همچو قضا قدر بحکمت محکوم ۱
خواهم ز تو آنچه خویشتن میدانی
ای شاه مکن گدای خود را محروم ۲
ای همچو قضا قدر بحکمت محکوم ۱
خواهم ز تو آنچه خویشتن میدانی
ای شاه مکن گدای خود را محروم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۰ - یاد تو دمی به ملکت جم ندهم
گوهر بعدی:شماره ۱۲ - خواهی که ز توحید نمانی محروم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
