خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هرچند در شعر گفتن رنج برد، اما هرگز برای مدح یا ذم کسی زبان نگشود. او از طمع مردم بی‌نیاز بود و از معاملهٔ هجو و مدح دوری کرد. همچنین، جواهر کلام خود را به هیچ قیمتی نفروخت و برای دریافت صله از کسی مدح نگفت. برخلاف برخی که از بخت بد می‌نالند، او از مساعدت بخت خود راضی و خوشنود است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق اخلاقی و اجتماعی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از صنایع ادبی و واژگان پیچیده ممکن است برای گروه‌های سنی پایین‌تر قابل درک نباشد.
شمارهٔ ۴۵ - قطعه
هزار شکر که هرچند خامه فرسودم
دهان به مدح و به ذم کسی نیالودم ۱
مرا نبود طمع خلق را کرم زین رو
من از معاملهٔ هجو و مدح آسودم ۲
به هیچ قیمت نفروختم جواهر خویش
به کس برای صلت هیچ مدح نسرودم ۳
خلاف آنکه به اَندُه زید ز طالع بد
من از مساعدت بخت خویش خوشنودم ۴
دهان به مدح و به ذم کسی نیالودم ۱
مرا نبود طمع خلق را کرم زین رو
من از معاملهٔ هجو و مدح آسودم ۲
به هیچ قیمت نفروختم جواهر خویش
به کس برای صلت هیچ مدح نسرودم ۳
خلاف آنکه به اَندُه زید ز طالع بد
من از مساعدت بخت خویش خوشنودم ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۴۴ - قطعه
گوهر بعدی:شمارهٔ ۴۶ - قطعه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
