این شعر به توصیف یک ملک ادبی و عرفانی می‌پردازد که در آن شاعران بزرگ فارسی مانند مولوی، سعدی، فردوسی، نظامی و حافظ هر یک نقش مهمی ایفا می‌کنند. مولوی به عنوان پادشاه، سعدی به عنوان وزیر، فردوسی به عنوان سپهسالار، نظامی به عنوان مجلس‌آرا و حافظ به عنوان دعاکننده برای رونق ملک توصیف شده‌اند. سایر شاعران نیز به عنوان گل‌های رنگارنگ باغ ادب معرفی شده‌اند.
متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
شمارهٔ ۴ - قطعه در تعریف و توصیف بزرگان عرفان و ادب
بر فراز تخت عزت پادشاهی می کند ۱
سعدیش باشد وزیر در امور مملکت
فکر و تدبیر از طریق خیرخواهی می کند ۲
با سری پرشور فردوسی سپهسالار ملک
تیغ بر کف حفظ کشور از تباهی می کند ۳
خود نظامی مجلس آرائیست در این بارگاه
بزم را خوان گستری از مرغ و ماهی می کند ۴
بر فراز بام حافظ رونق این ملک را
مسئلت دایم ز درگاه الهی می کند ۵
دیگران گل‌های رنگارنگ باغند و صغیر
در زمین سبز این بستان گیاهی می کند ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
