این متن شعری است که به مناسبت درگذشت فردی به نام ناصر علی سروده شده است. شعر به فضایل اخلاقی، ایمان و عشق ناصر علی به خدا و علی(ع) اشاره دارد و از محبوبیت او در میان دوستان و فقرا سخن می‌گوید. همچنین، شعر به لقب‌ها و ویژگی‌های او مانند 'شه ناصر' و 'درویشی معروف' اشاره کرده و در پایان، تاریخ وفات او را با حسرت یادآوری می‌کند.
متن دارای مضامین عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای درک کامل نیاز به سطحی از بلوغ فکری و شناخت فرهنگی داشته باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص و اشاره به مفاهیم عمیق عرفانی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۷۷ - تاریخ رحلت پیر روشن ضمیر شمس فلک آگاهی هادی
روز اخوان صفا گشت چو شام دیجور ۱
زیست عمری همه با یاد خدا ذکر علی
رفت و شد با علی و آل‌گرامی محشور ۲
بخدا غیر علی هیچ نبودش مقصود
بعلی غیر خدا هیچ نبودش منظور ۳
دوستان را همه بنواختی از خوی نکو
فقرا را همه خوش داشتی از فیض حضور ۴
نام نامیش حسین و لقبش شه ناصر
هم بدرویشی معروف و برندی مشهور ۵
الغرض خرقه تهی کرد و بعشق مولا
رفت از این منزل پرغم بسوی دار سرور ۶
بهر تاریخ وفاتش بأسف گفت صغیر
از حسین آمد ناصر بدوگیتی منصور ۷
۱۳۶۰ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
