شاعر در این متن از دفتری سخن می‌گوید که جان‌بخش و دادگر است و تأکید می‌کند که کم بودن عیب نیست، همان‌طور که شهد شکر در مقدار کم هم شیرین است و سنگ کم هم می‌تواند گوهر باشد. او از اقتباس از این بحر دانش می‌گوید و بیان می‌کند که از طعن دیگران نمی‌ترسد. شاعر خود را ریزه‌خور خوان نظامی می‌داند و با فروتنی از اساتید بزرگ مانند نظامی عذر می‌خواهد و اذعان می‌کند که تنها آنچه را که می‌داند بیان کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و ادبی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از واژگان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایین نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۴۷ - اعتذار
عیب مدان باشد اگر مختصر ۱
شهد شکر در کمی افزونتر است
سنگ همانا ز کمی گوهر است ۲
باری از این بحر که شد اقتباس
نیستم از طعن کسی در هراس ۳
چون رهی خواجهٔ نامی شدم
ریزه خور خوان نظامی شدم ۴
با رخ زرد و دل آزرم ناک
عذر همی خواهم از آن روح پاک ۵
هم ز اساتید نظامی روان
میطلبم عذر قصور بیان ۶
گر به تمامی نتوانسته‌ام
گفته‌ام انقدر که دانسته‌ام ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
