این متن به مقام و ارزش والای انسان در مقایسه با دیگر موجودات، از جمله فرشتگان، میپردازد. انسان به دلیل ویژگیهای منحصر به فردش، مانند عشق و احترام، برتر از ملائک شمرده شده و حتی جبرئیل در راه عشق از او عقب میماند. متن همچنین به نقش انسان در حفظ تعادل جهان و ستون بودن او برای فلک اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۴۲۰ - منه به زمرهٔ انعام نام انسانی
که برتر از ملک آمد مقام انسانی ۱
به چشمهٔ حیوان ننگرد به چشم طمع
دو جرعه هرکه بنوشد ز جام انسانی ۲
زهی مرام مقدس که مسلک رسل است
همه مقدمه بهر مرام انسانی ۳
به جای ماند از آن جبرئیل در ره عشق
که دید طی شود این ره به گام انسانی ۴
از آن به سجدهٔ آدم ملک مکلف شد
که تا پدید شود احترام انسانی ۵
که گفت نیست فلک را ستون که تا محشر
قیام چرخ بود از قیام انسانی ۶
صغیر جملهٔ اشیاء طفیل انسانند
ببین تو حشمت حق ز احتشام انسانی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.