این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که بر دوری از حرص و طمع، فداکاری در راه حق، جدایی از تعلقات دنیوی، و وفاداری به عهد با خدا تأکید دارد. شاعر از خطرات نفس اماره و پیامدهای غفلت از یاد خدا هشدار میدهد و مخاطب را به بازگشت به سوی حق دعوت میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک کامل پیامهای آن نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از مسائل معنوی دارد.
شماره ۳۹۱ - تا کی ز حرص سیم مس رخ طلا کنی
رو کوش در عمل که نظر کیمیا کنی ۱
ملک جهان و هر چه در آن هست آن تست
لیک آنزمان که خویش تو آن خدا کنی ۲
بالله تو را بقای ابد دست میدهد
در راه حق چو هستی خود را فدا کنی ۳
گفتند مار نفس بکش ای عجب که تو
این مار را بپروری و اژدها کنی ۴
خشت است بالش آخر و خاکست بسترت
حالی اگر ز چرخ برین متکا کنی ۵
آخر برهگذر فتدت سیم استخوان
گر صد هزار خانهٔ زرین بنا کنی ۶
زان پیشتر که از تو علایق جدا شود
آن به که خویش دل ز علایق جدا کنی ۷
حق مهربان تر از تو بود بر تو حیف نیست
بیگانه خویش را ز چنین آشنا کنی ۸
او خواندت بخود تو گریزی بسوی دیو
ابلیس را بگیری و حق را رها کنی ۹
با حق تو عهد بستهٔی اندر ازل صغیر
توفیق خواه از او که بعهدت وفا کنی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.