این متن به موضوعاتی مانند بیپناهی، ظلم، دادخواهی، و رنج انسانهای ضعیف میپردازد. شاعر از حال تباه افراد محروم سخن میگوید و به ظالمان هشدار میدهد که پیش از آنکه خود در چاه بیفتند، دست از ستم بردارند. همچنین، به ناتوانی و درماندگی انسانهای بیپناه اشاره میکند و از بیتفاوتی دیگران نسبت به رنج آنان انتقاد میکند.
متن حاوی مفاهیم عمیق اجتماعی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی مضامین مانند ظلم و رنج ممکن است برای سنین پایین سنگین باشد.
شماره ۳۶۸ - بیچارهٔی که نیست بجز حق پناه او
آن کن که به شود ز تو حال تباه او ۱
از خود مساز رنجه را کسی که سوی تو
گردد رها ز شصت خدا تیر آه او ۲
بیداد گر هلاک شد و ماند برقرار
بیدادکش که بود خدا دادخواه او ۳
چه کند ظالمی بره و خود در آن فتاد
زان پیشتر که دیگری افتد بچاه او ۴
خواهی گواه مسکنت از مفلس حزین
رخسار زرد و دیدهٔ پرخون گواه او ۵
تنها زبان وسیله برای سئوال نیست
بس کن که صد سئوال بود در نگاه او ۶
بس بینوا صغیر که شد چشم او سپید
فکری کسی نکرد بروز سیاه او ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.