شاعر در این اشعار عاشقانه و عرفانی، از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن میگوید. او از زهد و ریا بیزار است و به صراحت اعلام میکند که شراب مینوشد. شاعر از غم عشق و تأثیر آن بر جسم و روح خود میگوید و بیان میکند که تنها خیال معشوق است که آرامشبخش اوست. او حتی حاضر است برای خوشحالی معشوق، غمگین باشد و تمام وجودش در ذکر معشوق است.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مفاهیم پیچیدهای مانند ریا و زهد، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۳۲ - من نخواهم بکسی زهد و ریا بفروشم
گو همه خلق بدانند که میمینوشم ۱
واعظ بیهدهام وعظ مفرما که بود
در بر پیر مغان رهن کلامی گوشم ۲
دستبرد غم عشق تو بنازم ای دوست
که ببرداست ز تن طاقت و از سر هوشم ۳
گر نه از بهر نثار قدمت بود سرم
زیر این بار گران هیچ نرفتی دوشم ۴
پای تا سر همه در ذکر گل روی توام
گرچه لب دوخته و غنچه صفت خاموشم ۵
با کسی انس نگیرد دلم از خلق جهان
جز خیالت که مصور شده در آغوشم ۶
چونکه غمگینی من باعث خرسندی تست
روز و شب در پی غمگینی خود میکوشم ۷
هر زمان روی تو را مینگرم همچو صغیر
دیده یکبارگی از هر دو جهان میپوشم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.