این شعر عرفانی از مولانا جلالالدین بلخی، به موضوع عشق الهی و جایگاه دل در شناخت حق تعالی میپردازد. شاعر دل را جایگاه جبرئیل، عرش الهی و آینهای برای مشاهده جمال حق میداند. او تأکید میکند که شناخت خداوند تنها از طریق دل ممکن است و دنیای مادی در برابر عظمت دل ناچیز است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از اصطلاحات تخصصی عرفان اسلامی نیازمند سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی است که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک میباشد.
شماره ۲۹۶ - گم گردد آسمان و زمین در فضای دل
مرغی است جبرئیل امین در هوای دل ۱
از دل متاب رخ که توانی جمال حق
بینی عیان در آینهٔ حق نمای دل ۲
خلد برین که آن همه وصفش شنیدهٔی
عکسی بود ز روضهٔ دارالصفای دل ۳
چون گشت کاروان وجود از عدم روان
دل پیش بود و کون و مکان در قفای دل ۴
بین دل برای کیست که شد خلق عالمی
بهر تو و تو خلق شدی از برای دل ۵
آن سلطنت که بهر سلیمان دهند شرح
دادش خدا از آنکه شد از جان گدای دل ۶
اوصاف دل چسان من بی دل کنم بیان
از دل که آگه است بغیر از خدای دل ۷
این گونه گونه رنگ که بینی بود تمام
انوار روی شاهد خلوت سرای دل ۸
با آنکه آسمان وزمین نیست در خورش
گنجد بدل خدای بنازم فضای دل ۹
جای خدا بدل بود این خود معین است
آن سینه را بجو که در آن هست جای دل ۱۰
حق را مکان بدل بود و بس ز حق صغیر
بیگانه است هر که نشد آشنای دل ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.