شماره ۲۷۹ - کسی که سرمه نکرد از غبار رهگذرش

کسی که سرمه نکرد از غبار رهگذرش
نبود اهل نظر خاک عالمی بسرش ۱

بسینه دل ز طپیدن هم او فتاد افغان
که ماند در قفس اینمرغ و ریخت بال و پرش ۲

ببرد حاصل ایام زندگانی خویش
کسی که در همهٔ عمر دید یک نظرش ۳

اگر نه وصف لبش را به غنچه گفت صبا
ز چیست چوندل من گشت پر ز خون جگرش ۴

بود حرام کنند ار سخن ز آب بقا
در آن مقام که صحبت رود ز خاک درش ۵

به روزگار بیاموخت هر کسی هنری
صغیر عاشقی‌ آموخت این بود هنرش ۶