این شعر عاشقانه به ستایش عشق و دلبستگی به معشوق میپردازد. شاعر عشق را مذهب عاشقان میداند و تأکید میکند که دیدار یار، تنها چیزی است که عاشقان را زنده نگه میدارد. همچنین، از اسارت دل در دام عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید و توصیه میکند که به جای گوش دادن به موعظهها، به تجربههای عاشقانه توجه شود.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به رنجهای عشق و اسارت دل ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۲۷۲ - قبله ی عشاق طاق ابروی یار است و بس
مذهب این دلدادگان را عشق دلدار است و بس ۱
هر کسی باشد بذوقی زنده و عشاق را
آنچه دارد زنده ذوق دیدن یار است و بس ۲
خواهی ار دیدار او را دیدهٔ خودبین به بند
زانکه گر خود را نبینی او پدیدار است و بس ۳
هر کجا باشد دلی در دام او باشد اسیر
نی دل من در خم زلفش گرفتار است و بس ۴
گر دلت در سینه گم شد بر کسی تهمت مبند
بردن دل کار آن دلدار عیار است و بس ۵
پند پیر میکشان بشنو که آن قولست و فعل
وعظ واعظ کم شنو کان محض گفتار است و بس ۶
گر ترا باشد به عالم پیشه ها و کارها
فرصتت بادا که ما را عاشقی کار است و بس ۷
تا به آن بیگانه پرور آشنا گشتم صغیر
آنچه بر من میرسد زانشوخ آزار است و بس ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.