خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از حافظ است و مضامین عرفانی، عاشقانه و فلسفی دارد. شاعر از جرم بیش از حد خود می‌گوید اما به لطف خداوند امیدوار است. او به اهمیت صبر، امید و هنر اشاره می‌کند و از ناپایداری دنیا و عدم امنیت در آن سخن می‌گوید. در پایان، شاعر به طفلی کوچک توصیه می‌کند که از قفس رها شود و به پرواز بیندیشد.

محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفسیر دارند که برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.

مشاهده کامل

شماره ۲۶۰ - مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد

مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد
خوشم از اینکه بلطف توام نظر باشد ۱

امید من بتو‌ام ید زاهدان بعمل
که تا نهال‌ام ید که را ثمر باشد ۲

چو بر نخورد کسی در جهان به طول‌امل
همان به است که‌ آمال مختصر باشد ۳

تو راز ساقی مشفق چو میرسد ساغر
بجان بنوش اگر زهر یا شکر باشد ۴

بگاه خسته دلی وقت را غنیمت دان
چرا که آه دل خسته با اثر باشد ۵

هنر فسردن دل نیست گر هنر جوئی
بدست آر دلی را که این هنر باشد ۶

مخواه راحت و آسایش اندر این عالم
که ذره ذره‌اش اضداد یکدگر باشد ۷

مجوی‌ امن در این کهنه دیر پرآشوب
که نو بنو خطر اندر پی خطر باشد ۸

ملولی از قفس ای طایر روان صغیر
مگر هوای پریدن تو را بسر باشد ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۵۹ - زان فرقه بپرهیز که پرهیز ندارند
گوهر بعدی:شماره ۲۶۱ - هر چه از اصلش جدا گردید باز آنجا رود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.