غزل ۳۹۷ - ای مرغ سحر حسرت بستان که داری

ای مرغ سحر حسرت بستان که داری
این ناله به اندازهٔ حرمان که داری ۱

ای خشک لب بادیه این سوز جگر تاب
در آرزوی چشمهٔ حیوان که داری ۲

ای پای طلب اینهمه خون بسته جراحت
از زخم مغیلان بیابان که داری ۳

پژمرده شد ای زرد گیا برگ امیدت
امید نم از چشمهٔ حیوان که داری ۴

ای شعلهٔ افروخته این جان پر آتش
تیز از اثر جنبش دامان که داری ۵

ما خود همه دانند که از تیر که نالیم
این ناله تو از تیزی مژگان که داری ۶

وحشی سخنان تو عجب سینه گداز است
این گرمی طبع از تف پنهان که داری ۷