شماره ۲۴۶ - آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود

آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود
دور بودیم از او ما و خود او باما بود ۱

سالها تشنه بماندیم و در این بود عجب
که ز ما یکدو قدم تا بلب دریا بود ۲

پیش از آن کز حرم و دیر گذارند بنا
دل من در خم زلف صنمی ترسا بود ۳

دوش در خواب بدیدم که برآمد خورشید
اثرش دیدن رخسار تو مه سیما بود ۴

فاش شد عشق نهانم همه جا در بر خلق
چکنم حال دل از رنگ رخم پیدا بود ۵

لذت عمر کسی برد که همچون لاله
بچمن در همهٔ عمر قدح پیما بود ۶

عزلت آن داشت که در دار جهان با تنها
تن او داشت همی انس و دلش تنها بود ۷

سخن زاهد اگر در دل ما جا نگرفت
جای دارد که همه بیهده و بیجا بود ۸

پیر میخانه بنازم که گدای در او
سینه اش مطلع نوریست که در سینا بود ۹

سر من خاک ره آن که به سر دل من
پیشتر زانکه بگویم سخنی دانا بود ۱۰

ملکا غره مشو مالک ملکی که تراست
گه فریدون و گه اسکندر و گه دارا بود ۱۱

جام بگرفتی و دادی بعوض جامه صغیر
شادمان باش که سود تو در این سودا بود ۱۲