این شعر عاشقانه و عرفانی از غزلیات حافظ است که در آن شاعر از زیبایی معشوق، درد عشق، و ناپایداری دنیا سخن میگوید. ابیات پر از تصاویر شاعرانه مانند ریزش زلف معشوق، غمزههای خونریز، و اشارات به عناصر طبیعت مانند گلستان و دریا هستند. همچنین، مضامین عرفانی مانند دوری از حرص و طمع و اشاره به شهنشاه نجف (امام علی) نیز در آن دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۲۰۹ - زلف از شانه بروی چو قمر میریزد
یا که بر برگ سمن سنبل تر میریزد ۱
هر دلی کی هدف ناوک نازش گردد
غمزه اش خون دل اهل نظر میریزد ۲
گر نقاب افکند از روی جود آنزهره جبین
حسن او آبروی شمس و قمر میریزد ۳
با که گویم که همی کام مرا دارد تلخ
آنکه از قند لبش تنگ شکر میریزد ۴
دامنم رشگ گلستان شده بس دیده بر آن
با خیال رخ او خون جگر میریزد ۵
کی شوم شاد که هر دم پی آزردن من
فلک بوقلمون رنگ دگر میریزد ۶
افتد از قدر چو از مرد هنر گردد دور
می شود زشت ز طاوس چو پر میریزد ۷
گنج بیند چو نشد مایهٔ خود از خجلت
رو نهان میکند و خاک به سر میریزد ۸
حرص دزدیست که او را نکنی گر زندان
خون عیسی ز پی بردن خر میریزد ۹
بحر رحمت متلاطم کند آنقطرهٔ اشگ
که ز چشم تو بهنگام سحر میریزد ۱۰
تا ثنا خوان شهنشاه نجف گشته صغیر
سخنش آب بر روی در و گهر میریزد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.