شماره ۱۹۹ - مردم چشم تو نازیم که در پرده درند

مردم چشم تو نازیم که در پرده درند
واندر آن پرده ز مردم بملا پرده درند ۱

دهنت هیچ و از آن هیچ بعشاق چنان
کار تنک است که از هستی خود بیخبرند ۲

رسته گرد لب شیرین تو خط مشگین
یا که موران سیه جمع بدور شکرند ۳

رنج خود کم کن و عشاقت از این بیش مکش
زانکه این طایفه را هر چه کشی بیشترند ۴

وادی عشق تو را بی سر و پا باید رفت
زین سبب جملهٔ عشاق تو بی پا و سرند ۵

چون بخوبان نشوم رام که از گندم خال
این بهشتی پسران راه زنان پدرند ۶

همه چشمی نبود در خور آنروی صغیر
قابل دیدن رخسار وی اهل نظرند ۷