این متن شعری است که بر اهمیت آزادی دل از غم، تعمیر دلهای ویران، و تأثیر شادی بر دیگران تأکید دارد. همچنین، به نکوهش مالاندوزی و خودخواهی پرداخته و راستی و استواری را میستاید.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در متن برای درک و ارتباط برقرار کردن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی (مانند اشاره به فرهاد) ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۹۱ - خواجه را گوی که از زیر زمین یاد کند
اینهمه روی زمین بهر که آباد کند ۱
دل ویران شدهٔی را کند ار کس تعمیر
هست بهتر ز دو صد خانه که بنیاد کند ۲
هر که خواهد دلش از قید غم آزاد شود
بایدش تا دلی از قید غم آزاد کند ۳
هیچ دانی چمن از چیست چنین خرم و شاد
بهر آنست که دلهای حزین شاد کند ۴
ایکه تلخی کسانخواهی و شیرینی خویش
باخبر شو که فلک با تو چو فرهاد کند ۵
خم نگردد قدش از بار ملامت چون تاک
راستی پیشهٔ خود هر که چو شمشاد کند ۶
آنکه از مال کسان خانه بیاراست صغیر
چون چراغیست که روشن بره باد کند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.