این متن شعری عرفانی است که به موضوعات عشق الهی، وحدت وجود، صبر و امید، و دوری از تعلقات دنیوی میپردازد. شاعر بر اهمیت عشق حقیقی، رهایی از خودخواهی، و توکل به خدا تأکید دارد و اشاره میکند که هر دردی درمانی دارد و باید به لطف الهی امیدوار بود.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مضامین نیاز به دانش پایهای از ادبیات عرفانی دارند.
شماره ۱۸۱ - غیر آن سر که سری با کف پایی دارد
نتوان گفت سری قدر و بهایی دارد ۱
سر که بی گوهر عشق است به دریای وجود
هست کمتر ز حبابی که هوایی دارد ۲
تا دم از شکر و شکایت زنی از عشق ملاف
عاشق آن نیست که از خود من و مایی دارد ۳
حال آن خوش که پی ماضی و مستقبل نیست
نی مه و سالی و نی صبح و مسایی دارد ۴
منگر جز ز مؤثر اثر اشیا را
نی ز نائیست اگر شور و نوایی دارد ۵
از دم پیر مغان باز شود عقدهٔ دل
راستی خوش نفس عقده گشایی دارد ۶
غم خاطر نزداید ز تماشای چمن
خاطری را بکف آور که صفایی دارد ۷
کی رخ شاهد مقصود به بیند در خواب
آنکه از غیر خدا چشم عطایی دارد ۸
در رحمت نشود بسته که در دوزخ نیز
گر رود بنده به حق باز رجایی دارد ۹
همه بر وحدت او قائل و لطفش همه راست
شامل آنگونه که هر بنده خدایی دارد ۱۰
ناله از درد مکن در طلب درمان کوش
زانکه هر درد طبیبی و دوایی دارد ۱۱
نکند چشم تمنا بکسی باز صغیر
لیک از اهل دل امید دعایی دارد ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.